De mentaliteit van jongvolwassenen

Oost-online meldt

Fenna Swart heeft haar lidmaatschap van de stadsdeelcommissie Oost én van GroenLinks met directe ingang opgezegd. Aanleiding is de manier waarop het dagelijks bestuur met het door haar ingediende advies Biomassacentrale is omgegaan. De stadsdeelcommissie nam dit advies unaniem over, maar het dagelijks bestuur besloot echter om dit niet te communiceren met de buitenwereld.

De reden is schijnbaar de opstelling van het Dagelijks Bestuur waardoor de “geloofwaardigheid van de stadsdeelcommissie in het geding” komt. Het etiket ‘fopspeen’ in de kop lijkt afkomstig van Fenna Swart. Hier meer over het experiment stadsdeelcommissie.

Nu over naar de vraag waarom een commissie-lid van GroenLinks opstapt vanwege een plan dat voortvloeit uit het klimaatbeleid.

NUON wil met een hernieuwbare energiebron stadswarmte maken, in lijn met het groene gevoel. Wat kan daar mis gaan ?

  • Op EU-niveau is bepaald dat de CO2 die vrijkomt bij het verbranden van biomassa niet meetelt als CO2-emissie. Een beslissing die gebaseerd is op onkunde en/of ideologie.
  • De Nederlandse overheid moet CO2 reduceren en de inzet van biomassa is dan onmisbaar, dus dat wordt gesubsidieerd. Fout beleid want CO2 is onmisbaar voor het leven op aarde, zie categorie klimaatrealisme.
  • Amsterdam wil aardgasvrij worden en kiest voor uitbreiding van warmtenetten.
  • NUON moet voor extra warmte-productie kiezen voor een biomassa-centrale (naast bestaande gas-stook).
  • Burgers zijn overdreven bezorgd over fijnstof vanwege de propaganda over de schade voor de gezondheid; GroenLinks deed daar flink aan mee.

De gevolgen van deze agenda-puree ? In Diemen stelde GroenLinks-raadslid Hilda van ‘t Riet kritische vragen aan GroenLinks-wethouder duurzaamheid Jorrit Nuijens over de biomassa-centrale.

In Amsterdam-Oost gaf de stadsdeelcommissie ongevraagd advies aan het DB en het College van B&W, met diverse hinder-stappen tegen het voornemen van NUON. Het advies werd opgesteld door leden vanuit PvdA, VVD, D66 en GroenLinks. Met de net genoemde gevolgen.

Wat is de oorsprong ?

De groenen hebben de mentaliteit van jongvolwassenen, ze voelen en wensen van alles, ze zijn hartstochtelijk tegen dit of voor dat. Ze rekenen het nooit door en negeren de alternatieven. Of het doel haalbaar, rechtvaardig of logisch is doet er niet toe. We zien dan ook verwarring, zigzagbeleid en tegenspraak bij doelen en middelen

  • Tegen autoverkeer (vooral in steden), vóor elektrische auto’s
  • Elektrisch rijden verhoogt kolen- en gasverbruik
  • Gas was tot voor kort een transitie-brandstof (van steenkool naar duurzaam) en nu moet het verbruik zo snel mogelijk naar nul
  • Eerst vóor biomassa en bio-brandstoffen, nu schrikt men van de vele nadelen en probeert strenge voorwaarden op te leggen
  • Voor elektrisch vervoer, fietsgebruik en delen, maar tegen op-straatverhuur van fietsen (zogenaamde deelfietsen) en elektrische steps
  • Er is wel consensus tegen kernenergie, in feite de beste stroombron.

Als je de maatschappij op z’n kop wil zetten, veel hoekstenen van ons bestaan wil verbieden en als transitie het doel is, dan volgt een conflict met de realiteit.

Meer over de ontwrichting die het gevolg zal zijn van het klimaatbeleid.

Het groene voelen komt niet alleen bij GroenLinks voor (en de milieubeweging) maar het heeft bijna alle politieke partijen en overheidsorganen in de greep. De klimaatwet werd Kamerbreed gesteund op twee partijen na (plus de PvdD die de wet krachteloos vond).

Bestuurlijk Nederland zit vol met jongvolwassenen, dus: volwassenen gevraagd.

 

Gemeente zwak georganiseerd; ruw trottoir, geen grastegels

In oktober 2018 diende ik een voorstel in voor  goed begaanbare trottoirs  bij de Gebiedsplannen 2019 – Oostelijk Havengebied.

Her en der in het gebied is voor een ruwe, hobbelige bestrating gekozen. Dat is onprettig en hinderlijk voor onder meer mensen met een lichamelijke beperking, bezorgers, werklieden, kinderwagens, koffers, fietsers, en hoge hakken. Waar? In en rond het Rietlandpark: Rietlandterras – Borneolaan – Dirk Vreekenstraat.

Hoe ruw valt niet goed aan te geven; ik zeg: het doet pijn aan je voeten door de zolen heen en lees het voorstel.

Hier is destijds gekozen voor “fraai”, waarschijnlijk door een paar ambtenaren.

Het bestuur heeft dit project opgenomen in het Gebiedsplan 2019, met ‘Dit gaan we onderzoeken’. De ervaring leert dat ik niet mag rekenen op een voorspoedig verloop.

In de wijkkrant DeBrug stond hoe een plan voor 2018 geparkeerd werd.

Op 7 oktober 2017 plaatst Frank van Groen [] zijn voorstel voor parkeervakken met grastegels op de site waar het stadsdeel ideeën van burgers verzamelt voor de gebiedsplannen. Nu, 550 dagen later, is er in Oost nog geen grastegel gelegd en heeft het stadsdeel aan de initiatiefnemer zeer onlangs excuses aangeboden voor het lange wachten. Voorlopig ligt die tegel er ook niet in Oost.

Een ambtenaar vertelt de reden

Drie ambtelijke diensten liggen dwars en daar heeft Oost lang op moeten inpraten. Bovendien is het ‘dossier grastegels’ van ‘eigenaar’ gewisseld, waar de communicatie onder heeft geleden.

Drie diensten !

De politiek was positief

Op 5 juni 2018 [] mag Van Groen zijn voorstel toelichten aan de stadsdeelcommissie Oost. Dat levert louter positieve reacties op en de toezegging van GroenLinks-bestuurder Rick Vermin dat “uiterlijk oktober” [] de eerste grastegels gelegd zullen zijn.

Dit patroon is geen uitzondering maar regel:

Politici (wethouder/bestuurder/stadsdeelcommissie) kunnen hun besluiten niet (altijd) ten uitvoer brengen, want de diensten (de ambtenaren) hebben hindermacht.

Anders dan in het bedrijfsleven hebben ambtenaren het recht om instructies niet op te volgen of om er een eigen draai aan te geven.  Althans, zo lijkt het, ik ben noch was ambtenaar.

Elke dienst en/of elke ambtenaar heeft recht op een eigen opvatting en wil daar liever niet van af wijken. Dat leidt tot chronisch overleg, uitstel, tegenwerking en/of afstel.

Natuurlijk kunnen die eigen opvattingen elkaar versterken en leiden tot een beter plan of uitvoering maar dat komt te weinig voor schat ik.

Conclusie: de organisatie(cultuur) bij de gemeente is fundamenteel zwak.

Dat is het geval bij alle overheden en de publieke sector vermoedelijk.

Een oorzaak is de anti-autoritaire tijdgeest vanaf de jaren ‘zeventig.

Niet alleen het algemeen belang lijdt hieronder, ook de ambtenaren zelf. Zij zien op de eerste rang hoe het hapert.

 

Nog iets vreemds aan de gebiedsplannen: ambtenaren mogen ook plannen indienen. Zij hebben daar toch andere kanalen voor.

Bovendien gaat het soms mis, opnieuw DeBrug

Voorstellen voor het Gebiedsplan moesten vóór 1 november via halloijburg.nl worden ingediend, maar zes daarvan (alle van ambtenaren) kwamen pas na die datum binnen. Gevolg: er zijn aanzienlijk meer voorstellen van ambtenaren dan van IJburgers in het Gebiedsplan terechtgekomen. []

Deze ondoorzichtige besluitvorming levert een bijzondere uitkomst op: van alle gepubliceerde voorstellen is minder dan een kwart afkomstig van ambtenaren. Maar het overgrote deel daarvan is wel opgenomen in het Gebiedsplan. Omdat dat niet geldt voor de voorstellen van bewoners, kon het gebeuren dat het kleine aantal ambtelijke voorstellen toch bijna driekwart (!) van het beschikbare budget opslurpt.

 

Bij de gebiedsplannen voor Oost valt op dat de info over de indieners schaars is. Soms staat er niets bij (!) of alleen ‘professional’, als je de link volgt blijken zij ambtenaar te zijn.

Er zijn 59 plannen verkozen en volgens het filter zijn er 51 het initiatief van een bewoner, en 21 van de gemeente …..

Verkiezing burgemeester [2018]

Mijn sollicitatie

In mei 2018 werd bekend gemaakt dat er onvoldoende geschikte kandidaten waren voor de voordracht aan de gemeenteraad. Daarom werd de termijn verlengd. Toen besloot ik mij kandidaat te stellen. Het verbaasde me weinig dat er geen uitnodiging kwam voor een gesprek, want ik ben een man.

Overigens begrijp ik de geheimhouding wel: het is een principe bij alle sollicitaties.

Fragmenten uit mijn sollicitatiebrief.

31 mei 2018

<< [] Ik geef mezelf een rapportcijfer en uitleg aan de hand van de wensen uit de profielschets.

Iemand die [] zaken aanpakt 7

Het is begrijpelijk dat de gemeenteraad een doener wenst (dat is ten onrechte een standaard functie-eis in het openbaar bestuur) maar de stad heeft vooral behoefte aan een denker. Bovendien treden nu acht doeners aan en op veel terreinen moet de gemeente minder doen. In het coalitie-akkoord staat veel ondoordachte voornemens. Minder toerisme, meer woningbouw en zonnepanelen, geen gasverbruik; het klinkt stoer maar of het wijs, haalbaar en/of betaalbaar is lijkt geen rol te spelen. En wat zijn de gevolgen voor de kansarmen ?

Moet er [] een autoritaire drammer* aantreden, of een coördinator, iemand die luistert, wikt en de juiste vragen stelt ? []

* Het Parool: Ook dat gebeurde in de geest van Van der Laan die naast al zijn kwaliteiten [] ook een autoritaire drammer kon zijn als hij ergens zijn zinnen op had gezet.

Hart voor het openbaar bestuur en lokale democratie 9

Democraat in hart en nieren 10

Het bestuur van de stad moet en kan naar een hoger niveau. Er worden te veel slechte besluiten genomen, zoals het versneld uitbannen van gas, de Sprong over het IJ en de Sluisbuurt. Het Parool schreef zelfs over “ronduit krukkige besluitvorming” (Stadionplein vernoemen naar Johan Cruijff)

Het knelpunt is de geringe afstand tussen bestuur en politiek. De ambtenaren en de raadsleden komen snel tot een besluit, zonder zich af te vragen wat de inwoners ervan vinden. De kloof tussen inwoners en bestuur is te groot. Overleg met inwoners leidt tot betere besluiten.

In januari 2017 nam ik het initiatief voor een referendum over de Sluisbuurt.

Op 21 maart zou ik kandidaat zijn voor de stadsdeelcommissie Oost, maar ik besefte dat de ondersteuningsverklaringen een onredelijke eis zijn en stelde me niet kandidaat.

Ik heb in januari de tien beloftes van Ik verfris de lokale democratie ondertekend, als enige Amsterdammer.

Op ibop.nl staan mijn ideeën over lokale democratie, hier een paar fragmenten.

Het bestuur dat ik voor ogen heb is wijs, nuchter, open, transparant en creatief. Idealen, voorstellen en opvattingen worden altijd getoetst aan de werkelijkheid en de opvattingen bij de bevolking.

Men stelt zich democratisch en dienend op; zeggenschap voor de burgers is vanzelfsprekend.

Het stadsdeel (of de stad) is éen vereniging.

Voor grote projecten zoekt men vanaf het begin draagvlak en instemming bij de bevolking. Ook de voornaamste stappen daarna moeten goedgekeurd worden. Bij kleine projecten zoals herinrichtingen gaan gemeente en betrokken bewoners samen aan een plan werken.

Daarbij kunnen we deze methoden en middelen gebruiken: sociocratie en loomio.

Problemen helder maken en met visie onder de aandacht brengen 8

Ik kan situaties goed analyseren en het achterliggende probleem vinden. []

Relativeringsvermogen 9

Snel kunnen schakelen 6

Zorgvuldige besluitvorming is van groot belang. Verder moet het bestuur er voor zorgen dat de noodzaak tot snel schakelen weinig voorkomt, door pro-actief te werken.

Staat boven alle partijen en belangen 10

Van der Laan was niet de enige die een hekel had aan polarisatie en gehakketak. Raadsvergaderingen worden ontsierd door niet ter zake doende opmerkingen over -bij voorbeeld- andermans opvattingen in het verleden. De oppositie is weinig opbouwend. De raad zou moeten toewerken naar het beste besluit voor de stad en dat gebeurt niet of onvoldoende.

In de profielschets zit een tegenstrijdigheid: men zoekt een partijloze, ervaren (openbaar) bestuurder. Wil de raad een wethouder van een lokale partij ?

Ik ben geen lid van een politieke partij, ondanks lidmaatschappen bij vier partijen tot 2014. In 2016/17 was ik lid van het Forum voor Democratie vanwege hun opvatting over (lokale) democratie. Hun verkiezingsprogramma (TK 2017) vond ik teleurstellend.

Ik zie in alle partijen de goede en slechte opvattingen. Aan demoniseren wil ik een einde maken.

De participatie van alle Amsterdammers nastreven 8

Een onderschat probleem in Amsterdam is de armoede, die samenhangt met lage opleiding. Het stadsbestuur heeft onvoldoende aandacht voor de ongelijkheid tussen hoog- en laagopgeleiden (daarom stemmen laatstgenoemden bijna niet).

Ik wil een burgemeester zijn die bereikbaar, aanspreekbaar en barmhartig is voor de laagopgeleiden en die de bovenlaag aanspreekt op hun bijdrage aan de stad. Er moet een armoede-toets komen voor bestaand en nieuw beleid.

Beloftes

De lat ligt hoog voor mij als burgemeester: 3 van de 5 inwoners moeten mijn optreden positief waarderen. Peilingen moeten dat halfjaarlijks meten. [Blijft de waardering twee maal achtereen onder dat niveau dan] zal ik het ambt neerleggen.

Het grootste deel van het salaris geef ik weg [].

Ik zal uitvoerig berichten over mijn werkzaamheden.

Terzijde: er staat een fout in de profielschets (een strik-tekst ?).

Verder onderhoudt de burgemeester contacten met maatschappelijke organisaties en het bedrijfsleven en bevordert daarbij een goede behartiging van de zaken van de gemeente. []

Verder onderhoudt de burgemeester contacten met maatschappelijke organisaties en het bedrijfsleven en bevordert daarbij een goede behartiging van de zaken van de gemeente, en is daarbij altijd in de eerste plaats gericht op het algemeen belang. >>

Volksinitiatief gekozen burgemeester

[Februari 2018]

Niesco Dubbelboer van Meer Democratie, Erik van Bruggen (Campagnebureau BKB) e.a. zijn de initiatiefnemers van een volksinitiatief  – twitterpagina

Zij vragen de gemeenteraad:

Organiseer een burgerraadpleging waarin alle kiesgerechtigde Amsterdammers kunnen stemmen op de kandidaten en verwerk de uitkomst hiervan in de aanbeveling die de gemeenteraad doet aan de minister.

Uit de toelichting:

Het past bij de eigenzinnigheid, de democratische geest en de wil tot innovatie in Amsterdam om alle burgers meer zeggenschap te geven over wie onze nieuwe burgemeester wordt.

Maar het stadsbestuur en de gemeenteraad hebben die drie dingen niet.

De burgemeester wordt formeel benoemd door de Koning. Maar de gemeenteraad heeft tegenwoordig grotere bevoegdheden gekregen. Zij stelt de profielschets op naar eigen inzicht. De gemeenteraad doet uiteindelijk een aanbeveling uit de kandidaten aan de minister van Binnenlandse Zaken, die in de praktijk van de laatste jaren vrijwel altijd wordt overgenomen. Het zijn deze bevoegdheden van de gemeenteraad waarop ons volksinitiatief betrekking heeft.

Ons volksinitiatief vraagt om een democratischere procedure bij de vaststelling welke kandidaat de gemeenteraad aanbeveelt.

Wij gaan er van uit dat er meer dan genoeg topkandidaten zijn voor het eervolle burgemeestersambt. We gaan er ook vanuit dat … meer dan genoeg personen bereid zijn om zich zelf kenbaar te maken als kandidaat. Bij drie of meer kandidaten stellen wij voor dat de Amsterdamse kiezers een voorkeur kunnen uitspreken. De burgerraadpleging kan plaatsvinden via stembureaus, via het internet of via de post*. []

[* Denk aan de laaggeletterden, dat zijn er honderdduizend in onze stad.]

De 1200 handtekeningen werden in een paar dagen opgehaald, online. Een steun in de rug kwam van Buitenhof waar Dubbelboer op 4-2 debatteerde met een CDA-kandidaat over de gekozen burgemeester. Erik van Bruggen is adviseur bij dat programma.

Het voorstel zegt niets over de procedure. Hoe voorkom je dat mensen uit de gevestigde partijen zich kandidaat stellen en/of hun voorsprong op de onafhankelijken houden ? De eersten hebben meer geld, aandacht, en ondersteuning.

Jammer dat iedereen alleen naar de burgemeester(keuze) kijkt. Ik zou willen dat we de wethouders kiezen. Bij voorbeeld elk halfjaar éen voor een termijn van vier jaar, dan is de aandacht geconcentreerd. Je kunt dan kiezen voor een kandidaat met een eigen programma voor die post. 

Vergroening in de Borneolaan

Inleiding

Twee buurtbewoners namen het initiatief om de Borneolaan te verbeteren. De uitkomst: het stadsdeel heeft een plan gemaakt voor vergroening en nieuwe fietsrekken. Dat klinkt goed, maar er ging veel mis, vooral:

  • Het plan houdt geen rekening met het gebruik van de straat.
  • De inspraak was gebrekkig: geen buurtbrede oproep of melding aan het begin, er was geen informatie-avond gepland, de verbetering werd door een beperkte groep besproken.

Start, doelstelling en verloop

W en J deden eind 2016 een oproep voor een Leefbare Borneolaan.

De initiatiefnemers schreven mij

We betreuren je weergave [deze pagina SL]. Op een aantal punten vinden wij deze niet realistisch en/of juist. We zouden het dan ook fijn vinden als je onze namen uit het stuk wilt halen, omdat wij ons er niet in herkennen.

Daarom heten ze hier W. en J. Overal is te vinden dat het Wouter en Jaap zijn. In 2018 zijn ze verhuisd.

Onze ambitie: Een vernieuwde Borneolaan als waardige entree tot het Oostelijk Havengebied. … Met dit initiatief willen wij met de buurtbewoners … een waardige entree tot de wijk te maken. … Wij willen:

Een aantrekkelijk aanzicht door een groener, vriendelijker en beter onderhouden straatbeeld.

Meer sociale veiligheid in de straat;

Minder geluidsoverlast door het verkeer in de straat;

Een veiligere verkeerssituatie door snelheidsbeperkende maatregelen en geen op straat stilstaande busjes en auto’s;

De initiatiefnemers kregen de steun van Ivar Manuel (voorzitter van het DB). Daarna hadden zij overleg met onder meer de gebiedsmakelaar en de projectleider.

Ze spraken met meer dan honderd buurtbewoners over de mogelijke oplossingen, tijdens de Eettafels van de Buurtcoöperatie, een schouw en de Burendag.

De voorkeuren zijn door de gemeente vertaald in een concreet plan met 440 m2 extra groen en meer fietsnietjes.

In december 2017 stuurden de initiatiefnemers het beplantingsplan-borneolaan rond in een nieuwsbrief. Het werk zou in januari (week 2) al beginnen. Daarop stuurde ik een email aan de gemeente en de initiatiefnemers met mijn bezwaren tegen het plan en de wijze van inspraak.

Met W en J had ik een goed gesprek over mijn bezwaren.

Ik was verrast dat de gebiedsmakelaar mij uitnodigde voor een gesprek op 9-1. De gemeente stelde de uitvoering uit en laste een buurtbijeenkomst in op 22 januari.

Verderop: Inspraak schiet te kort en verslagen van 9-1 en 22-1 met aan het eind een verbluffende valse voorstelling van zaken vanuit de gemeente.

Bezwaren tegen het plan

Een concreet probleem zit er niet in: het asfalt-fietspad aan de zuidzijde is onbruikbaar vanwege een paar scherpe richels; men fietst er omheen over het trottoir. Dit wordt pas in een volgende fase aangepakt. Update 8-2: de richels zijn weg gefreesd.

Ook een paar andere doelen worden niet gehaald: meer sociale veiligheid, minder geluidsoverlast door het verkeer (die is niet te hoog) en veiliger verkeer door snelheidsbeperkende maatregelen (drempels e.d. zijn niet gewenst) en geen op straat stilstaande busjes en auto’s (het plan werkt averechts).

Het plan is gemaakt zonder rekening te houden met weggebruikers. Meer groen is mooi*, maar nu is vrijwel elke beschikbare ruimte opgevuld met plantvakken, en dat hindert de mensen.

[ * In ’99 heb ik gezorgd voor geveltuinen in de Weesperstraat en gevraagd om plantvakken op het brede trottoir. Sinds 2007 ben ik actief voor de natuurlijke binnentuinen van Hoop, Liefde, Fortuin en het onderhoud door vrijwilligers. ]

De hele strook tussen rijbaan (parkeerstrook) en fietspad wordt gevuld met plantvakken, fiets- en scooterparkeerplekken. Er komen weinig hiaten in de barrière van fietsen en planten. Tussen de parkeerstrook en de planten zit maar 50 cm. Dit heeft als nadelen:

  1. Het uitstappen aan de trottoirzijde wordt moeilijker want de plantvakken en de nietjes liggen strak aan de parkeerstrook. Inzittenden moeten via de rijbaan in- en uitstappen of ergens een gaatje vinden.
  2. Oversteken, direct naar de bestemming, wordt moeilijker.
  3. Het gebruik van toekomstige laad/losplekken wordt lastig. Een doel van het initiatief was: geen op straat stilstaande busjes en auto’s. Een goed punt. In het gebouw Hoop, Liefde, Fortuin zijn veel adressen niet direct per auto bereikbaar. Bezorgen en mensen ophalen moet via de Borneolaan. Het is onbegrijpelijk dat er geen laad/losplekken zijn bij de twee autovrije straten. Om die reden staan daar heel vaak voertuigen stil op de rijbaan. Met alle hinder van dien. Als er in de toekomst laad/losplekken zouden komen, dan worden ze onaantrekkelijk voor bezorgers omdat ze de zijdeur niet kunnen gebruiken, daar staan planten of fietsen. Dit plan maakt verbetering dus lastiger.

De projectleider gaat laad/losplekken aanvragen bij de gemeente, dat is een apart traject.

Bij het hotel en de inrit van de parkeergarage gebeurt dit

  • Door het plantvak bij het hotel (tussen oversteekplaats en inrit) wordt het veel moeilijker om informeel kort te parkeren door leveranciers en dienstverleners. Hun wagens passen niet op de laad/losplek achter de inrit. Taxi’s zullen vaker op de in/uitrit stilstaan of op de rijbaan. Het hotel heeft al jaren geleden gevraagd om een laad/losplek op de Panamalaan en die is niet toegekend. De eigenaar van het hotel heeft op de buurtbijeenkomst gepleit voor een oplossing bij de ambtenaren, de uitkomst is nog onbekend.
  • Lang door de bocht. De huidige trottoirband maakt uitrijden (richting stoplichten) vanuit de garage van Hoop, Liefde, Fortuin en het hotel lastig. Hierdoor rijden auto’s verder naar het midden van de rijbaan dan nodig is. In oktober 2016 is aan de gemeente gevraagd om verbetering, zonder resultaat. De hoek wordt in het plan bevestigd door het plantvak. De projectleider zei dat de hoek wordt afgerond; toch een verbetering.

Planten kunnen het zicht bemoeilijken tussen verkeersdeelnemers, met name bij kruispunten en uitritten. Een bestuurder die de garage in rijdt kan fietsers minder goed opmerken. In de nieuwste versie staan ook plantvakken op de kop van de parkeerstroken, bij de Dirk Vreekenstraat en de C. van Eesterenlaan. De beplanting wordt niet hoog, tot 70 cm, dus het kan meevallen. Maar sommigen ogen zitten laag, zoals autobestuurders, kinderen op een fiets, ligfietsen, rolstoelen. En vrij zicht is het belangrijkste rond een kruispunt.

Inspraak schiet te kort

De wijze van participatie was niet goed. Twee bewoners willen de straat verbeteren: uitstekend. Ze krijgen steun, ruimte van het stadsdeel: niet verkeerd.

Betere besluitvorming had een beter plan opgeleverd. Wat ging mis ?

Betrokkenen overgeslagen

In het verslag van de schouw op 3 februari 2017 staat

Het draagvlak voor het buurtinitiatief kan vergroot worden door partijen te [] betrekken die nog niet betrokken zijn. Dit zijn onder andere: Het Hampton hotel [], De VvE ‘De Lange Balk’ , VvE van ‘De Potloden’

In november 2016 had ik me gemeld met interesse en lof voor het streven om bewoners erbij te betrekken. Ik vertelde dat ik bestuurslid ben van de VvE De Lange Balk. Toch kreeg ik geen uitnodiging voor de schouw op 3-2 en andere overleggen. Ik ga er van uit dat ze mij bewust op afstand hielden.

Het hotel ontving alleen nieuwsbrieven.

Goochelen met gebiedsplannen

Stemmen op gebiedsplannen klinkt leuk, maar wanneer je niet alle inwoners informeert, wordt de site heel weinig bezocht en dan is het ondemocratisch.

Van amsterdam.nl/oost:

De gemeente maakt de plannen voor de buurt samen met de buurt. Het gebiedsplan 2018 is nu in ontwikkeling. U kunt het online inzien, er uw reactie achterlaten of zelf een activiteit voorstellen voor het gebiedsplan voor uw buurt.

Via onsgebied.nl kom je uit bij buurtbalie-ohg.nl. Daar stond in juli ’17 éen project online:

Borneolaan verbeteren: Het aanbrengen van groen en het toevoegen van kunst. Gewenst resultaat: Een groenere laan waar het prettiger wonen is, met een gemeenschappelijk gemaakt kunstproject.

Verder geen info. Ik stemde Nee op “Vind je het waardevol als dit project in 2018 wordt uitgevoerd ?” Mijn korte motivatie namelijk dat informatie ontbreekt kwam er niet bij te staan.

Sinds oktober staat er een nieuwe versie van het project met maar liefst 21 reacties. Ja zeggen 20 mensen, alleen ik zeg niet ja (‘nee’ staat er niet). Verreweg de meeste voorstanders zijn betrokken bij de buurtcoöperatie of leden van de facebookgroep van VvE Hoop, Liefde, Fortuin. Dat is het omgekeerde van representatief.

Late en tegenstrijdige info

Alleen het definitieve ontwerp werd gedeeld via een nieuwsbrief op 5 december, een maand voor de uitvoering.

Dit plan was heel anders dan de mededeling op 12 oktober van het duo

De gemeente geeft aan dat ze dit najaar de geveltuinen en vernieuwing/uitbreiding van de fietsparkeerplekken willen realiseren. Volgend jaar wordt gekeken naar onder andere de vernieuwing van het trottoir en het fietspad.

De vergroening ontbreekt ! Terwijl het ontwerp daarvoor al klaar moest zijn geweest.

Ook vreemd: het ontwerp was niet in te zien voorafgaand aan de buurtbijeenkomst. Die avond lag het in groot formaat op tafels. Blijkbaar verwacht men dat iedereen in een uur de gevolgen van het ontwerp kan overzien. Het is nog steeds niet online gedeeld met de hele buurt.

Draagvlak ?

In de uitnodiging voor 22-1 staat

De afgelopen anderhalf jaar heeft Buurtinitiatief Borneolaan … de voorkeuren van ruim 100 buurtbewoners in kaart gebracht. Mensen hebben hun ideeën gedeeld tijdens de Eetatfels [sic] van de Buurtcoöperatie, de Burendag en andere gezamenlijke momenten.

Bij de burendag was ik niet, wel bij een eettafel, in september. Er zaten zes bewoners naast twee mensen van het buurtinitiatief. Zij vertelden over de stand van zaken, een inhoudelijk gesprek over de plannen kwam er niet. Mijn vraag over het stilstaan door bezorgers leidde tot niets.

Hoeveel bewoners werkelijk meepraatten en wanneer is onduidelijk.

Te veel afzenders

Er zijn vier partijen betrokken: het buurtinitiatief, de Buurtcoöperatie, Starters4Communities en het stadsdeel. Vanwege die overvloed werden de buurtbewoners verblijd met twee (2) uitnodigingen voor 22-1.

Status van buurtinitiatief niet helder

De initiatiefnemers hadden wel contact met de gemeente maar zij tastten vaak in het duister. De gemeente. Er was vermoedelijk geen overeenkomst of een plan van aanpak waar beide partijen aan gehouden waren.

De initiatiefnemers hadden een uitkomst voor ogen

Dat is begrijpelijk en toegestaan, maar als je met de buurt gaat praten dan heb je een dubbele pet: pleitbezorger van x y z en begeleider van inspraak. Je kunt verrast worden.

Zij wilden dat de Borneolaan een 30 km/u limiet zou krijgen, en “Drempels of verkeerssluizen maken de straat … veiliger.” Dit werd gelukkig afgewezen door de gemeente. Net zoals de zebrapaden.

De door hen gewenste heggen in de bermen (zoals in de Molukkenstraat) werden door de medebewoners vervangen door andere beplanting.

De grootste gebreken bij de inspraak

  • Geen buurtbrede oproep aan het begin, geen informatie daarna; de buurt zou verrast worden door de werkzaamheden, zonder mijn brief.
  • Valse voorstellingen van zaken, desinformatie.
  • De verbetering werd door een beperkte groep besproken.
  • Wat de buurt wil stond niet voorop.

Verslag gesprek januari 2018

Met Eva Pas, gebiedsmakelaar, de projectleider Erik Heijstraten, zijn assistente Inge Smit en ontwerper Floris Grondman.

Het team ziet geen reden om het ontwerp aan te passen op de punten oversteken en uitstappen. Enkele hiaten kunnen iets groter worden. Het stadsdeel gaat laad/losplekken aanvragen bij de gemeente, dat is een apart traject. Ze gaan kijken naar een aanpassing (plantvak schrappen) zodat bezorgers goed gebruik kunnen maken van die plekken.

De projectleider vindt het prettig dat door het plantvak het stilstaan tussen rijbaan en fietspad bij het hotel moeilijker wordt. De gebiedsmakelaar neemt contact op met het hotel.

De hoek bij de garage-uitrit kan afgerond worden.

Men verwacht geen belemmering van het zicht op de fietsers omdat de beplanting laag blijft.

Het ontwerp dat op tafel lag toonde grote groenvakken op de plateaus in de autovrije delen van de Dirk Vreekenstraat en Borneolaan, deze zijn geschrapt gelukkig.

 

De ambtenaren hebben geen verslag gemaakt.

Dit is mijn antwoord op de email van Eva Pas waarin ze reageert op mijn verslag

Het is mijn blik op de kwestie en ik weet lang niet alles. Ook al schreef ik het niet, het is een uitnodiging om jouw/jullie versie te geven. …

Ik denk dat iedereen ziet dat het mijn verslag is. Ik kan niet schrijven tijdens zo’n gesprek en ik hoor graag waar ik me in vergiste. Natuurlijk is het onvolledig, ik gaf de hoofdpunten weer …. Het is mijn werk niet. …

En het gesprek was goed, maar het kon niet zo constructief zijn omdat het ontwerp al vast lag. Mosterd na de maaltijd, of niet?

Buurtbijeenkomst 22 januari ’18

De avond trok vooral voorstanders van vergroening, zo te horen.
De plenaire delen verliepen rommelig, het gesprek werd niet geleid. In het eerste deel namen bewoners door elkaar het woord; ik vond het geen situatie om mijn bezwaren te uiten. Bovendien was ik erg benieuwd of een van de ambtenaren iets over mijn bezwaren (en het gesprek daarover) zou zeggen. Niet dus. Opmerkelijk: naar aanleiding van bezwaren wordt een bijeenkomst ingelast en dan krijgt de aanwezige indiener niet het woord.

Hier het verslag door de gemeente. De kop van het verslag is Het goede nieuws dat nergens staat. (een paradox)

[initiatiefnemer] J zegt dat het goede nieuws nergens staat – er is niemand die heeft aangegeven het niet eens te zijn met het initiatief.

Dit is een valse voorstelling van zaken, ook al heb ik die avond het woord niet genomen. Overigens, de uitspraak van J kan ik me niet herinneren en het is onwaarschijnlijk want hij kon verwachten dat ik erop zou reageren.

De projectleider zei aan het slot dat de aannemer al klaar stond, en dat het werk ‘binnen een paar weken zou beginnen’. Hoeveel bewoners zouden beseffen wat dit betekent ?

Toch info online – april ’18

Op 16 april kregen alle omwonenden een brief van het stadsdeel.

De problemen die ik aangaf worden verzwegen, of verkleind en vervormd:

Tijdens deze buurtbijeenkomst hebben de buurtgenoten hun ideeën, maar ook kanttekeningen en zorgen gedeeld. De meest gehoorde vraag was om ook de andere straten in de directe omgeving groener en mooier te maken.

De initiatiefnemers en de gemeente vinden het belangrijk dat alle informatie over het buurtinitiatief voor iedereen online beschikbaar is. Het definitief ontwerp en het verslag van de buurtbijeenkomst, samen met de ideeënlijst [] vindt u op de buurtsite [] amsterdam.nl/oostelijkhavengebied

Is ook belangrijk, maar waarom pas aan het eind, net voor de uitvoering ?

projectpagina gemeente

Er is bijna geen verschil tussen het ontwerp van januari en het nieuwe, toch 4-5 maanden uitstel, vreemd.

Er is niets gedaan tegen de bezwaren 1 2 en 3.

Wel is het plantvak bij het hotel geschrapt: toch een verbetering.

Gemeente reageert op vragen – mei ’18

In een overzicht reageert de gemeente op alle wensen en vragen. Op mijn bezwaar 1 (het oversteken komt niet terug):

In het ontwerp wordt de norm van minimaal (sic) 50 meter aangehouden. Als het de oorspronkelijke ambitie van vergroening [] in stand houdt, kunnen de groenvakken kleiner worden en/of kan een fietsnietje minder geplaatst worden, zodat meer ruimte over blijft voor uitstappen.

Uit de nieuwe tekening blijkt geen aanpassing.

Voor bezwaar 3

Zit niet in het huidige Projectgebied (Fase I)

Dit geldt alleen voor de plek voor het hotel aan de Panamalaan.

 

Na de uitvoering – zomer ’18

In de zomer is het plan uitgevoerd. Mijn zorg was

Er komen weinig hiaten in de barrière van fietsen en planten.

Dat valt mee, omdat er heel weinig scooters en bakfietsen staan in de ruimte tussen de nietjes en de plantvakken en omdat de nietjes niet ‘vol’ staan.

img_20180909_154252

In 2019 moet fase II uitgevoerd worden (ingediend als voorstel voor het concept Gebiedsplan:

  • Borneolaan inclusief Blauwpijpstraat ten oosten van C. van Eesterenlaan: Het aanpassen van de huidige fietsparkeerplaatsen naar fietsnietjes (). Bewoners in de Blauwpijpstraat geven al langere tijd aan dat nieuwe fietsnietjes gewenst zijn;

  • Aanpassing veldje met plantvakken + plantvak op de kop van de Dirk Vreekenstraat.

Er is nog een plan gemaakt

Deze straat zou … nog netter, gezelliger en veiliger gemaakt kunnen worden door bijv:
– er een fietsstraat van te maken (a la de Sarphatistraat);
– een fietsoversteek te maken op de hoek Borneolaan/Panamalaan (richting Funenpark);
– betere en mooiere straatverlichting te plaatsen ();
– fluorescerende fietspaden (zie ontwerpen van Daan Roosegaarde);
– regenboogkleurige zebrapaden;
– de kinderen uit de buurt zouden bij het basketbalveld in de Dirk Vreekenstraat samen een kunstwerk kunnen maken van mozaïek of planten/mos, dat aansluit bij het ‘waterthema’ van het Oostelijk Havengebied.

Tegen dit plan heb ik nee gestemd. De laan is niet breed genoeg voor fietsverkeer erbij. Een fietsoversteek is er al. Vooral het kruispunt met de C. van Eesterenlaan heeft betere verlichting nodig. Zebrapaden leveren schijnveiligheid op.

Sociocratie

Een model voor lokale democratie

De huidige gang van zaken in bestuurlijk Nederland staat heel ver af van de normen van de inwoners. Die normen komen goed overeen met de principes van sociocratie. Dat is een methode voor beter, doeltreffend werken in organisaties. Het kan ook werken in een stadsdeel, zodra iedereen erkent dat het éen vereniging is.

Het volgende is een bewerking van de tekst op nieuworganiseren.nu.

[[ Sociocratie 3.0 of S3 is een leidraad voor zelforganisatie, voor snelle en gelijkwaardige besluitvorming en hoe dit om te zetten naar actie.

Zeven principes zijn van essentieel belang voor de cultuur van een organisatie.

Transparantie: Alle informatie is voor iedereen beschikbaar, tenzij er een gegronde reden is om dit niet te doen.

Gelijkwaardigheid: Iedereen die wordt geraakt door een beslissing heeft de mogelijkheid om op grond van goede redenen deze beslissing te beïnvloeden of veranderen.

Empirisme: Test voorstellen door te experimenteren, te reviseren en te falsificeren (de mogelijke onwaarheid te onderzoeken).

Continu verbeteren: Stap voor stap aanpassen en verbeteren om te komen tot een gewenst resultaat.

Effectiviteit: Doen wat juist is, doeltreffendheid. Dit zegt niks over het proces, maar alles over de uitkomst. Efficiëntie (doelmatigheid) daarentegen gaat enkel over het proces, het gebruiken van zo min mogelijk middelen om tot een resultaat te komen.

Consent: Een besluit nemen, iets gaan doen, omdat er geen redenen zijn om dit niet te doen. Bij consensus gaan we op zoek naar unanimiteit, iedereen is het ermee eens, bij consent gaan we op zoek naar de optie die goed genoeg is voor nu, en veilig genoeg om uit te proberen.

Aansprakelijkheid: Reageer wanneer nodig, houd je aan afspraken en wees verantwoordelijk.
Komen tot de juiste acties

Actie begint met besluitvorming: wat gaan we doen, wie gaat het doen en hoe gaan we het doen ? Om tot deze besluiten te komen is het van belang om alle mensen die hier geraakt door worden de ruimte te geven om bij te dragen aan een besluit. Ook willen we zeker weten dat we alleen de dingen doen die nodig zijn en die de juiste zijn. Op basis van consent wordt een besluit genomen: zolang niemand een bezwaar heeft gaat een voorstel door. Hiervoor maken we gebruik van deze vier patronen.

1. Navigeren op basis van spanning: de drijfveer

Spanning ontstaat wanneer we een groot verschil ervaren tussen de huidige situatie en de gewenste situatie. Deze spanning zet aan tot actie en noemen we een drijfveer (driver).

2. Besluiten maken op basis van consent

Het is van belang dat de drijfveer voor iedereen te begrijpen is en dat hij van de organisatie is. Soms ervaart iemand spanning, zonder dat dit met de organisatie te maken heeft. Om dit vast te stellen vragen we om consent op de drijfveer. Hiervoor maken we gebruiken van handgebaren tijdens een stemronde: duim naar boven is ‘Ik heb geen bezwaar om aan de slag te gaan met deze drijfveer’, hand open, palm naar beneden is ‘ik heb zorgen, maar geen bezwaar’ en hand open, palm omhoog is ‘ik heb bezwaar om verder te gaan met deze drijfveer’.

3. Voorstel vormen

Wanneer er consent op een drijfveer is maken we gebruik van een ander patroon om een voorstel te vormen voor een mogelijke oplossing. Dit proces zorgt ervoor dat er optimaal gebruik wordt gemaakt van de collectieve intelligentie van de groep en dat we middels co-creatie komen tot een gedragen oplossing, waarvoor we allemaal aansprakelijk zijn. Het begint met het stellen van verhelderende vragen, welke leiden tot een diepere, meer gedetailleerde en gedeelde kennis over de drijfveer.

Wanneer we het gevoel hebben dat we eenzelfde begrip hebben van de drijfveer gaan we over naar de volgende vragenronde. Deze is bedoeld om alle mogelijkheden en onmogelijkheden in kaart te brengen. Er zijn informatievragen, deze zijn direct te beantwoorden en geven de kaders weer, en generatieve vragen, deze zijn niet direct te beantwoorden en verbreden het perspectief. Wanneer deze ronde voorbij is proberen we indien mogelijk de vragen te beantwoorden. Nu de kaders helder zijn en de blikken verbreed is het tijd om ideeën te verzamelen. Al deze input wordt uiteindelijk gebruikt om tot een voorstel te komen. Dit doen we niet met zijn allen, maar hiervoor worden teamleden (tuners) geselecteerd.
4. Rollen bepalen

Om te bepalen wie wat doet bestaat een rol-selectieproces. Eerst wordt de rol gedefinieerd; welke kwaliteiten en capaciteiten zijn er nodig en wat zijn de verantwoordelijkheden en taken. Aan de hand hiervan kunnen mensen genomineerd worden of zichzelf nomineren. In rondes worden de nominaties toegelicht. Vervolgens kunnen er vragen worden gesteld om een keus te maken. Hierdoor kunnen de nominaties wijzigen. Gebaseerd op de informatie doet iemand een voorstel en wordt er middels consent bekeken of er bezwaar is om voor de genomineerde te kiezen. Eventuele bezwaren worden opgelost, dit kan betekenen dat er een ander genomineerd wordt. Dit proces gaat door tot er geen bezwaren meer zijn en dan vieren we dat er een keus is gemaakt. Aan de hand van de omschrijving van de rol wordt er na een bepaalde tijd geëvalueerd of het besluit nog steeds juist en effectief is. ]]

Op sociocracy30.org staat een meer uitgebreide uitleg, in het Engels. Een paar punten daaruit:

Binnen de organisatie worden domeinen en waarden vastgelegd.

Domeinen zijn clusters van acties, besluiten en personen rondom een drijfveer (en sub-drijfveren).

De organisatie kan waarden vaststellen die de samenwerking sturen of grenzen aan de acties opleggen.

 

 

 

Beter bestuur

Een democratisch dus beter bestuur

Het akelige is: er is geen democratie. Burgers hebben geen invloed op het maken en het uitvoeren van beleid. Ambtenaren en (deel)raadsleden horen burgers beleefd aan en vertellen dan waarom het voorstel of het beleid toch juist is. Dat heet dan inspraak.

De kloof tussen inwoners en bestuur (en tussen professionals en cliënten) wordt vooral door het bestuur in stand gehouden.

Het stadsbestuur is vaak omgekeerd of anti-democratisch. Bij alle projecten is de zeggenschap van de inwoners nihil. De nota van beantwoording met inspraakreacties is een belangrijk document, maar het wordt pas kort voor het debat in de raad openbaar gemaakt zodat geen van de fracties er naar verwijzen.

Bij de referendums over de Noord-Zuidlijn en IJburg ging de gemeente zelfs in tegen de keuze van de meerderheid.

Het bewind is autoritair (in Amsterdam en Nederland): kop de overheid wint, munt de burger verliest.

Een upgrade voor het bestuur

Het bestuur dat ik voor ogen heb is wijs, nuchter, open, transparant en creatief. Idealen, voorstellen en opvattingen worden altijd getoetst aan de werkelijkheid en de opvattingen bij de bevolking.

zie verderop

Men stelt zich democratisch en dienend op; zeggenschap voor de burgers is vanzelfsprekend.  Het stadsdeel is éen vereniging.

Voor grote projecten zoekt men vanaf het begin draagvlak en instemming bij de bevolking. Ook de voornaamste stappen daarna moeten goedgekeurd worden. Bij kleine projecten zoals herinrichtingen gaan gemeente en betrokken bewoners samen aan een plan werken.

Daarbij kunnen we deze methoden en middelen gebruiken: sociocratie (zie subpagina) en loomio.

Sociocratie is een methode of filosofie voor organisaties en bedrijven. Maar het verschil met een stadsdeel is klein. Het zijn groepen die er samen uit moeten komen en de leden zijn gelijkwaardig. Er zijn ook overeenkomsten tussen een vereniging van eigenaren (of een volkstuin-vereniging) en een stadsdeel. Er moet veel gebeuren: onderhoud, reparaties, vernieuwing en meer. Alle leden betalen een bijdrage, maar wie regelt het en bepaalt het beleid ?

In een VvE vormen een paar vrijwilligers het bestuur. Zij regelen alles, sturen de dienstverleners aan en bereiden de besluiten voor. Dit is een goed model (met het oog op het stadsdeel), het heeft als voordelen:

  • het bestuur staat dicht bij de leden, er is geen kloof,

  • de bestuursleden zijn goed gemotiveerd,
  • alle grote uitgaven en besluiten moeten door de ledenvergadering goedgekeurd worden,

  • het bestuur kan veel kleine zaken zelf afhandelen omdat zij het stilzwijgende vertrouwen hebben van de leden.

Want leden en burgers hebben weinig zin en tijd om te besturen. En het bestuur van een VvE heeft ook te weinig tijd. Het is daarom nodig of toegestaan dat een bestuur zelf het type en de leverancier kiest bij vervanging van lampen. Het organiseren van gezamenlijke beslissingen kost tijd, ook al doe je een simpele online peiling. Loomio maakt dit makkelijker.

Alle inwoners (van 15 jaar en ouder) ontvangen eenmalig een oproep in de brievenbus om online mee te denken en te stemmen. Zo kan iedereen altijd meedenken en meebeslissen. Op elk moment zijn dan diverse kwesties in behandeling.

Het bestuur van het stadsdeel zou bij elk onderwerp moeten afwegen op welke manier de bevolking betrokken kan worden.

  1. Er is weinig reden voor gezamenlijke besluitvorming: het bestuur geeft zo veel mogelijk informatie over het plan of de actie.

  2. Er is veel reden voor gezamenlijke besluitvorming: het bestuur schetst twee of drie varianten en legt ze voor aan de kiezers. Eerst bespreken de meest geïnteresseerden de voor- en nadelen van de varianten. Het streven is om twee uitgewerkte varianten in stemming te brengen.

  3. Het is mogelijk dat uitvoering, of zeggenschap veel meer bij de betrokkenen gelegd wordt. Bij welzijn en zorg bij voorbeeld kunnen de zorgverleners en de cliënten veel zelf organiseren. Het bestuur ziet er slechts op toe dat dit goed verloopt.

Er is nu vrijwel geen burger-participatie in Amsterdam, dus er moet nog flink gewerkt worden aan de nieuwe manieren van besluitvorming. We kunnen de kennis gebruiken die in minder autoritaire gemeenten al aanwezig is (zie democraticchallenge).

Ik verfris de lokale democratie

Ik heb de tien beloftes van Ik verfris de lokale democratie ondertekend (als eerste amsterdammer en nog de enige op 15 maart).

De initiatiefnemer Hein Albeda schreef een toelichting die ik deel, met

Participatie en inspraak worden vaak in een adem genoemd. Dat gaat dan over de vraag wat bewoners vinden van plannen voor een gebied. Het is vooral het testen van draagvlak voor bepaalde voorstellen om niet in een later stadium politiek te worden verrast. Terwijl de bedoeling van de politiek vaak is om echt samen te zoeken naar nieuwe oplossingen. Mensen hebben na de inspraak niet de indruk dat zij zelf ook verantwoordelijkheid dragen voor de gekozen oplossingen. Het zijn niet hun plannen.

Het betrekken van burgers, bewoners, bedrijven kan veel beter en iedereen heeft daar voordeel van. Het gaat niet over inspraak en meepraten, maar ook over

  • agenderen -waar moeten we het over hebben ?
  • onderzoeken -hoe gaat het nu, wat gebeurt er ?
  • delibereren -wat vinden we van de feiten en gebeurtenissen …
  • besluiten -dit gaan we doen om dit doel te bereiken
  • controleren (gebeurt inderdaad wat we hoopten ?
  • aanpassen -als we merken dat het beter kan.

 

 

Verkiezingen stadsdeelcommissie en gemeenteraad [2018]

Wat bieden partijen buiten het cordon (gemeenteraad)

De aspiranten overtuigen mij niet.

Het Forum voor Democratie heeft weinig originele voorstellen, vindt dat armen niet op die dure grond thuis horen, en zegt niets zinvols over mobiliteit.

De Partij van de Ouderen komt wel op voor de gewone amsterdammer. Maar alleen als je werkt

Amsterdam moet mensen met een bijstandsuitkering verplichten een tegenprestatie te leveren aan de samenleving.
Zo is het! De focus moet gericht zijn om mensen weer aan het werk te krijgen. Mensen die kunnen werken, moeten werken. Weigeren ze dat, dan is het korten of zelfs intrekken van bijstand gerechtvaardigd. Daarnaast vindt de Partij van de Ouderen dat mensen met een bijstandsuitkering verplicht moeten worden om een tegenprestatie te leveren aan de samenleving, bijvoorbeeld door het doen van vrijwilligerswerk.

Voor de PvdO moet de bijstand een vernederingsmachine blijven (label van Willem Schinkel).

De Piratenpartij heeft goede voorstellen voor democratisering, de indrukwekkende lijst vind je in de pdf op MeerDemocratie, onderzoek naar de houding bij partijen. Maar deze partij leeft in de verzonnen werkelijkheid van klimaatverandering.

Duurzaamheid is een van de meest urgente uitdagingen van deze tijd. De uitstoot van broeikasgassen en het opraken van fossiele brandstoffen vragen om een radicaal andere omgang met onze planeet.

Stemt Stem van de straat

De stemvandestraat wordt door de kassamedia doodgezwegen. Begrijpelijk want Steve Brown (blog  – twitter)  en de zijnen komen helder en geloofwaardig op voor de arme helft van de stad (“Laagste en Lage Middenklasse”) en hij zegt wat hij denkt. Over het stadsbestuur: Zakkenrollers zijn het. Ratten in pak en Die oplichters, volksverlakkers en farizeeërs verdienen het om een vette dweil over zich heen te krijgen.

Over het koninklijk paleis: “Weet je hoe we aan meer woningen komen? Dat paleis op de Dam vorderen”.  (Ik maak er liever een gratis toegankelijk openbaar gebouw van, zoals het bedoeld was.)

Hoe de kassamedia deze partij doodzwijgen of belasteren staat hierna.

Hier de opvattingen van De Stem van de Straat op de punten van het Kieskompas.

De partij is het niet eens met de tegenprestatie in de bijstand:

Wij achten het [ronduit vernederend] dat mensen met een inkomen dat al rond het bestaansminimum zit te dwingen tot verplicht veelal zinloze bezigheden die geen uitzicht bied op een baan.

De meeste standpunten zijn origineel en zinnig.

Om sociale voorzieningen in stand te houden mag de OZB () worden verhoogd
Hier is de Stem van de Straat niet mee eens.
Maar de Stem van de Straat is een voorstander dat de sociale voorzieningen niet alleen in stand worden gehouden maar substantieel worden verhoogd en die meerkosten moeten verhaald worden op o.a. de 1% die 78% van alles bezit middels bijv. onroerendgoedbelasting op hun vastgoed en/of verhaald worden op huisjesmelkers als prins Bernard Jr. En het VVD kamerlid Haga en bij de expats/toeristen.

Vastgoed van de 1% belasten, dat is nou links beleid.

Auto’s moeten zoveel mogelijk uit het centrum worden geweerd
Hier is de Stem van de Straat helemaal mee eens.
Met dien verstande alleen toegankelijk voor bewoners van de binnenstad.

Niet goed doordacht: moeten alle bezorgers, bezoek en monteurs met de fiets of tram ?

Overeenkomsten met Donald Trump: Amerikaan, serie-ondernemer, zegt wat hij denkt, tv-presentator (tokshow op Salto 1), anti-establishment.

 

Smaad jegens Stem van de straat

Hoe zit het met de boycot/ smaadcampagne jegens de Stem van de straat ? De massamedia houden wel van controverses en kritiek op de overheid of publieke sector is toegestaan. FvD kraakt de publieke omroep af en stelt sanering voor, maar van een boycot is geen sprake.

Zoeken op internet levert maar een paar hits op. Alleen NAPnieuws liet Steve Brown aan het woord.

Nu.nl in december: “Oud-crimineel Steve Brown doet mee met raadsverkiezingen”.

AT5 berichtte toen over de deelname van Stem van de straat. Kop:

Oud-crimineel Steve Brown doet écht mee met raadsverkiezingen

Het Parool schreef korte stukjes over alle outsiders (15-3). Over Steve Brown

Beroep: Supercrimineel en auteur van titels als Zware Jongens en Drugsbaron in Spijkerbroek.

Mijn tweet

De tweede link gaat naar de reactie van Steve Brown.

De stemvandestraat komt niet voor in de Kieswijzer van het Parool (in De Persgroep), wel in de stemwijzer van ProDemos (gemaakt in opdracht van gemeenten) en het Kieskompas.

John Jansen van Galen schrijft over de vage slogans en de lastige keuze, in het Parool van 17 maart. Bij het Kieskompas kwam hij uit bij De stem van de straat ! Hij noemt Steve Brown een “veroordeelde drugsdealer” en jammert

Waar heb ik het aan verdiend om gekoppeld te worden aan uitgesproken dorpsgekken ?

Tja als je binnen zit meen je dat alleen gekken kunnen te keer gaan tegen Het Parool, De Balie en het stadsbestuur. Jansen van Galen beseft niet dat De stem van de straat  authentiek-links is.

Overigens is Brown nooit wegens drugshandel veroordeeld, zegt wikipedia. Zelf zegt hij geen strafblad te hebben.

In AT5’s Debatje met debatteren telkens twee kandidaten over een stelling. Een van de laatste afleveringen, ongeveer vier dagen voor de verkiezingsdag, was met Steve Brown en Iwan Leeuwin. Dat was zijn enige optreden bij de gevestigde omroep. Hij was de enige die zich goed voorbereid had, door uit te zoeken welke geloofsorganisaties subsidie krijgen van de gemeente.

Verkiezingen stadsdeelcommissie

Weinig onafhankelijke kandidaten

Er zijn maar weinig onafhankelijke kandidaten op het stembiljet gekomen, modaal is vier per gebied. Oost heeft er 17 in totaal (als je de langer bestaande Meerbelangen niet meetelt), op 136-duizend inwoners is dat schamel.

In Westerpark maar 1 onafhankelijke kandidaat en Samen, die in meer gebieden op het biljet staat.

In IJburg / Zeeburgereiland is De WIJburgerraad opgestaan (niet verwarren met Wijburg). Jeroen Overweel wil democratische vernieuwing: transparantie, experimenteren, en een politiek café ipv social media.

Over de ondersteuning van onafhankelijke kandidaten door het bestuur. Op Amsterdam.nl vond je

  • Een heel korte motivering per lijst, een foto en naam.
  • De KandidatenWijzer van ProDemos.

Eerst krijg je pasfoto’s, met op de achterkant de naam en de lijst.

Stap 2:

Wat zijn de belangrijkste kwesties in uw gebied? Maak uw eigen top 10 door de kwesties op volgorde te zetten.

Stap 3

Waardeer de uitspraken van de kandidaten. U kunt 1 (spreekt me niet aan) tot 5 sterren (spreekt me zeer aan) geven.

Er staat 1 korte uitspraak per lijst.

In Buitenveldert/Zuidas zijn maar 7 lijsten, waarvan 2 onafhankelijke.

Twee voorbeelden

Een probleem voor 1 is een probleem voor Allen gezond leefklimaat, ouderenzorg aanpakken we zijn toe aan een ander politiek klimaat.

Wij staan in voor meer haltes voor openbaar vervoer, dat u lekker kan genieten van mooie parken, dat Joodse instellingen en winkeliers goed beveiligd worden en dat er voor iedereen een thuis is in de buurt, waaronder ouderen.

Dat is heel weinig om op te oordelen. Nergens is te zien hoe ze denken over de tien kwesties. Kost wel weinig tijd zo.

Na het sterren geven komt het resultaat: een top drie. Klik op een foto en je ziet een korte motivering.

Hierna kun je de kandidaten filteren op leeftijd, opleiding, werk-achtergrond, buurtactiviteiten. Dat is een interessante optie. Zo valt na te gaan hoe weinig mensen met vmbo of mbo op de lijsten staan.

Oeps: geen enkele onafhankelijke kandidaat gekozen

[29-3-18]

Zoals ik in januari schreef

Idealiter zouden alleen individuen op de kieslijst staan, maar dat gaat de zittende partijen natuurlijk te ver. Zij nemen overal deel en zullen normaal gesproken alle zetels bemachtigen.

Er zijn enkel een paar zetels voor (in deze stad) nieuwe partijen (Denk, 50Plus).

Het nieuw bestuurlijk stelsel komt er, maar met de oude partijen, zowel in het bestuur (aangesteld door B&W) als in de adviesraad.

Let op: die stadsdeelcommissie zouden -in eerste opzet- gevuld worden door onafhankelijke burgers ! Het omgekeerde gebeurde.

Dat heeft als oorzaken:

  1. De lage kwaliteit van de onafhankelijken. Niemand heeft z’n best gedaan om een keigoed programma te schrijven, want dat is de eerste vereiste als je geen bekende wijkbewoner bent. Ze bleven steken in vage slogans. Sommigen presenteerden slechte pasfoto’s, anderen geen !
  2. De gebrekkige steun voor de onafhankelijken vanuit de gemeente. Eén middag workshop campagne voeren, een wrakke kandidatenwijzer en een poster op de officiële borden is bijna niks (Ik haakte eind januari af, wat daarna gebeurde weet ik niet).
  3. Vrijwel geen aandacht in de (lokale) massamedia, wat maar deels het gevolg is van verdringing door de twee andere verkiezingen.
  4. Vooral de hoogopgeleiden gaan stemmen en zij wensen geen nieuwe, onbekende mensen, in welke raad dan ook. De lageropgeleiden weten dat het bestuur en de raad tegen hen regeren en hebben de moed opgegeven.

 

Lees Chris Aalberts’ reportages over de verse stadsdeelcommissies in thepostonline. In deel 5 merkt hij op

Zo leren [de leden] hoe nuttig al die burgerinput is en ook waarom de commissieleden het beleid tot in de puntjes moeten kennen: als zij straks zijn omgeturnd tot volwaardige beleidsexperts, kunnen zij de burger bij klachten meteen melden dat het beleid zó goed is dat ze op moeten houden met zeuren.

En de ervaringen van Lex de Jong, een actieve buurtbewoner in Bos en Lommer die zich verkiesbaar stelde. 

Maar voor kandidaten biedt de Kandidatenwijzer nauwelijks de ruimte zich te onderscheiden [].

Het stelsel wordt namelijk nogal overhaast ingevoerd en de inhoud van de functie is nog grotendeels onbekend.

Op 14 april stuurde een veertigtal onafhankelijke kandidaten (waaronder Lex) een brief (raadsadres) aan de gemeenteraad met hun ervaringen, en een pleidooi voor een “eerlijk en transparant systeem, dat ruimte biedt voor echte burgerparticipatie.”

Toch geen kandidaat

[feb. 2018]

Op 21 maart 2018 zou ik kandidaat zijn voor de stadsdeelcommissie Amsterdam Oost, in het gebied Oostelijk Havengebied / Indische buurt.

Aanvankelijk werd het adviescommissie genoemd en dat woord is goed gekozen. Op oost-online goede artikelen over het nieuwe stelsel (zie oudste pagina).

Nieuw is dat individuen iets makkelijker kandidaat kunnen worden, hoewel de kiesprocedure gericht blijft op partijen. Idealiter zouden alleen individuen op de kieslijst staan, maar dat gaat de zittende partijen natuurlijk te ver. Zij nemen overal deel en zullen normaal gesproken alle zetels bemachtigen.

Maar het is denkbaar dat de kiezers massaal op onafhankelijke kandidaten stemmen. Immers: waarom zou je stemmen op de (minst slechte) zittende partij waarvan je weet dat zij deel zijn van het probleem ? Geef die lokale partij of kandidaat een kans !

Mijn  lijst zou IBOP heten. dat staat voor In balans, open, praktisch. Het programma met goede ideeën vanuit links tot rechts staat elders op deze site.

Echter ik  besefte dat de ondersteuningsverklaringen een onredelijke eis zijn, lees verder. Daarom stelde ik me niet kandidaat.

Gemeente weigert hulp bij ondersteuningsverklaringen 

Op 28-1 zond ik dit voorstel  aan het Team ‘nieuw bestuurlijk stelsel’ en de waarnemend burgemeester.

Vorige week heb ik op een paar manieren gepoogd ondersteuningsverklaringen te verkrijgen en dat ging slecht. Toen realiseerde ik me echt dat wij (nieuwkomers) gedwongen zijn om te veel te vragen aan vrienden, huisgenoten, en/of onbekenden. Tenzij iemand toch langs een stadsloket komt, kost het gauw een uur.
Het is 19e-eeuws dat ondersteuners naar het loket moeten, wat is het bezwaar tegen het verzamelen door onszelf, de mogelijkheid dat wij handtekeningen afdwingen ? Bij een referendum-initiatief is zelfs online ondersteunen mogelijk.
Ik besloot om te stoppen met trekken en besefte waar het probleem ligt.
De gemeente wil het lokale bestuur vernieuwen, door individuele kandidaten beter toegang te geven tot de kieslijst. Maar men gaat op de oude voet verder.
• Ook de gevestigde partijen komen op het stembiljet. De gemeente loopt het risico, dat alle zetels door hen bezet worden, terwijl 10-20 procent op onafhankelijke kandidaten stemt. Een duidelijk signaal over de bestuurlijke vernieuwing.
• De ondersteuningsverklaringen zijn vereist, ook al is het aantal verlaagd naar tien. De gemeente loopt het risico, dat een flink deel van de aspiranten hierover struikelt. Nog een duidelijk signaal over de bestuurlijke vernieuwing !
De gemeente kan bijsturen.
• Vrijstelling verlenen voor ondersteuningsverklaringen (maar is niet eerlijk tegenover degenen die ze wel bij elkaar schraapten).
Alle ambtenaren oproepen om even langs het stadsloket te lopen om een ondersteuningsverklaring te tekenen. Dat kost hen een paar minuten.

Wilt u er voor zorgen dat de nieuwkomers hun passief kiesrecht normaal uit kunnen oefenen ?

De gemeente hinkt op twee gedachten: ze willen liever zo min mogelijk kritische nieuwkomers in de stadsdeelcommissies, ook al het maar een adviesraad. Maar ze willen de schijn van democratie ophouden.

De gemeente biedt enige steun aan de aspiranten (o.a. workshop campagne voeren) maar de ondersteuningsverklaringen zijn een onredelijke eis. Het zou redelijk zijn als de gemeente op dat punt even meewerkt, volgens mijn voorstel.

Andere bezwaren:

  • Er zijn maar tien dagen waarop de ondersteuningsverklaringen getekend kunnen worden.
  • De verklaringen moeten op 1 dag ingeleverd worden: star en onpraktisch.

Er is nog een argument tegen ondersteuningsverklaringen: de kiezers bepalen op de verkiezingsdag of iemand geschikt is, dat filter werkt afdoende. Een voorronde is overbodig.

Op 29-1 kwam het antwoord van het team

Beste Stefan, het antwoord is ‘nee’.

Ik reageerde

Hoi* Diet,
dat antwoord is conform de stijl van het bestuur: afwijzend zonder goede motivering. [] Door wie is het besluit genomen ? Was er overleg met het bureau van de burgemeester ?
fijne dag !

Het secretariaat van de waarnemend burgemeester reageerde niet.

In de brief klaagde ik over een kleiner punt.

Nog iets over de ondersteuning die wij kregen vanuit het stadsdeel en het team ‘nieuw bestuurlijk stelsel. Het spreekt vanzelf dat de ambtenaren bruikbare ondersteuningsverklaringen uitgeven, maar dat is niet gebeurd.
• Op informatie-avonden werd een stapel verklaringen uitgedeeld, waarop nog veel met de hand ingevuld moet worden.
• Voor de online-pdf geldt hetzelfde.
• Het programma (OSV) geeft verkeerde tekst in de output en vergt aardig wat computervaardigheid.
• Het logische alternatief: een bestand waar iedereen zijn namen etc. kan invullen heb ik gebruikt. De ambtenaar aan het loket twijfelde of het correct was (de verkiezingsambtenaar was er niet meer) en gaf me een blanco verklaring die ik invulde. Op mijn vraag aan het team (25-1) ‘Is mijn model bruikbaar ?’ kreeg ik geen antwoord.

De reactie op 29-1

Het ondersteuningsformulier die ik op 26-1 naar je stuurde is degene die gebruikt moet worden.

Dus: geen direct antwoord of mijn model mag, maar verwijzen naar het matige model van de overheid.

[* Ik gebruik hoi niet naar ambtenaren toe maar Diet schreef eerder Hoi Stefan. ]