De werking van de corona-vaccins is beperkt onderzocht

Laatste verbetering 11 april 2021

Onze proef zal geen preventie van overdracht aantonen

Eind oktober publiceerde het BMJ een analyse van de lopende vaccin-onderzoeken. Daarin zegt Peter Hotez*:

Idealiter wil je dat een antiviraal vaccin twee dingen doet:

  • verklein de kans dat u ernstig ziek wordt en naar het ziekenhuis gaat,
  • voorkom infectie en onderbreek daarom de overdracht van ziekten.

Toch zijn de huidige fase III-onderzoeken eigenlijk niet opgezet om dit ook te bewijzen. Geen van de lopende onderzoeken is bedoeld om een vermindering vast te stellen van ernstige gevolgen, zoals ziekenhuisopnames, gebruik van intensieve zorg of sterfgevallen. Evenmin worden de vaccins onderzocht om te bepalen of ze de overdracht van het virus kunnen onderbreken.

* Dean of the National School of Tropical Medicine at Baylor College of Medicine in Houston

Zie tabel 1: een N bij alle zeven onderzoeken, bij beide vragen: Reduction in severe covid-19 (hospital admission, ICU, or death) en Interruption of transmission (person to person spread)

Tal Zaks, de chief medical officer van Moderna geeft toe:

Onze proef zal geen preventie van overdracht aantonen want om dat te doen moet je mensen twee keer per week gedurende zeer lange periodes testen (swab) en dat wordt operationeel onhoudbaar.

Noteer: het is onbekend of de vaccins ernstige gevolgen voorkomen of de overdracht remmen.

Wat doen ze dan, ze zijn toch 95 procent effectief ?

(bron) In de Pfizer-controle-populatie werd 0,8 procent binnen 105 dagen een covid-19 “geval”, 162 van de 18.325 proefpersonen. Dit geeft al aan hoe weinig virulent het coronavirus is.

Wat telde als CoViD-19-geval? Een of meer (veel voorkomende) symptomen: koorts, nieuwe of toegenomen hoest, nieuwe of toegenomen kortademigheid, koude rillingen, nieuwe of toegenomen spierpijn, verlies van smaak of geur, keelpijn, diarree, braken.

De proefpersonen moesten de symptomen zelf melden wanneer ze dachten dat ze door CoViD-19 werden veroorzaakt. Als dan de test (PCR) positief was, telden ze als geval. (Er werden geen details verstrekt over het aantal cycli van die tests.)

Omdat bijwerkingen zo vaak voorkwamen bij de gevaccineerden, konden velen van hen denken dat zij de prik hadden gekregen, dat het bijwerkingen waren, en dat melden niet nodig was. Dat zou het aantal testen in die groep beperken, waardoor de uitkomst onbetrouwbaar wordt.

In de vaccingroep kregen 8 van de 18.198 personen CoViD-19 (0,04 procent); een-twintigste van het aantal in de placebogroep (162 van 18.325), een vermindering van 95 procent (is statistisch significant).

Die werkzaamheid lijkt alleen maar indrukwekkend wanneer je de percentages vergelijkt. Niet wanneer je de aantallen bekijkt.

Deze inenting maakt dus het verschil tussen erg zeldzaam (vóorkomen) en extreem zeldzaam.

De feitelijke winst is bijna nihil. Om 162-8= 154 gevallen (lichte symptomen) te voorkómen moet je 18-duizend mensen inenten.

Er was maar één ernstig ziektegeval in de vaccingroep en drie in de controlegroep, dat is statistisch niet significant. Ook bij sterfte is geen significant voordeel, want de twee sterfgevallen in de vaccingroep en de vier in de controlegroep hadden niet te maken met covid-19.

Opgeteld: de volksbrede inentingen leiden slechts tot het ietwat minder vóorkomen van lichte symptomen.

Andere stemmen

1   Eind december zei WHO chief scientist Soumya Swaminathan:

Ik geloof niet dat we het bewijs hebben dat een van de vaccins zal voorkomen dat mensen de infectie krijgen en in staat zijn om hem door te geven.

 

2   Net na publicatie van het bovenstaande  las ik het artikel van Jan B. Hommel over Het Pfizer/BioNTech Vaccin. Dat is langer en grondiger maar de conclusie bij de overdracht -punt 5- is eender.  Juist dat is de reden voor de omstreden verplichting tot inenting.

Ik stel hier de relevante vragen die een goede studie naar de werkzaamheid en veiligheid van een vaccin zou moeten beantwoorden:

  1. Wat is het effect van het vaccin [] op het aantal ziekenhuisopnames, het aantal opnames op de intensive care en op de sterfte?
  2. Wat is de werkzaamheid van het vaccin op de langere termijn, in dit geval een termijn langer dan twee maanden?
  3. Wat is de veiligheid van het vaccin op de langere termijn [] ?
  4. Wat weten we over zeldzamere maar wellicht potentieel ernstige bijwerkingen, zoals bijvoorbeeld auto-immuunaandoeningen, die ook op de langere termijn nog kunnen optreden en waarvoor dit onderzoek niet de vereiste duur en niet de vereiste power had?
  5. Is het vaccin in staat om de keten van transmissie te doorbreken [] ?

Feit is dat we de antwoorden op deze vragen niet weten.

Nog een paar rake opmerkingen

Dit impliceert dat men voornemens is om ook de placebogroep te vaccineren. Als men dit doet, is daarmee definitief de kans verkeken om eventuele ernstige bijwerkingen definitief toe te schrijven aan het vaccin. Dit dient rechtstreeks het belang van de producent van het vaccin, in het kader van eventuele aansprakelijkheid, ook al heeft men deze aansprakelijkheid neergelegd bij de nationale overheden. .

Ik ben dan ook ronduit verbijsterd dat bij een dergelijke uitermate lage Infection Fatality Rate in deze leeftijdsgroepen, Pfizer/BioNTech blijkbaar toestemming heeft gekregen van de verschillende autoriteiten om kinderen in onderzoeksverband te vaccineren met een experimentele vaccin dat, zoals gezegd, nog niet eerder werd toegepast.  ]

 

3  Is vaccineren onder de huidige omstandigheden ethisch verantwoord? Zorgen van huisarts Jan Vingerhoets
Drie delen, met in 3

Als ik even heel goed tot me laat doordringen dat mensen min of meer gedwongen worden een vaccin te nemen waarover ook onder medici nog zoveel vragen zijn, dan komt alles in mij in opstand. Nog nooit in mijn 27 jarige praktijk heb ik iets gedaan tegen de wil van een patiënt, met uitzondering van wilsonbekwame patiënten die een gevaar vormden voor zichzelf []. De zelfbeschikking van de patiënt staat boven alles. De verplichting om zich te laten vaccineren is er formeel niet, maar in de praktijk wel. Dit soort mistigheid past niet in een democratie. En dat gezegd hebbende, wordt het tijd om over de grenzen van de geneeskunde heen te kijken, want ons beroep brengt ook een maatschappelijke verantwoordelijkheid met zich mee.

De meeste dokters willen zich liefst buiten de politiek houden en ik ben geen uitzondering daarop. Maar nu voelt het als onontkoombaar om verantwoordelijkheid te nemen, voor mij voelt het nu bijna als wegduiken om dat niet te doen. Het was de realisatie van die verantwoordelijkheid die me er tientallen jaren geleden al toe bracht om actief te worden binnen de medische beroepsgroep van Amnesty International, een organisatie die zich inzet voor het respecteren van mensenrechten. We werkten met name voor slachtoffers van regimes die het met die rechten en met de democratie niet zo nauw namen. De parallel met dat werk dringt zich nu aan me op – en dat is schokkend. Geleidelijk aan dringt het besef door: er staat meer op het spel dan de volksgezondheid.